माझीं मेलीं बहुवरि । तूं कां जैसा तैसा हरी ॥१॥ विठो कैसा वांचलासि । आतां सांग मजपाशीं ॥ध्रु.॥ तुज देखतां चि माझा । बाप गेला आजा पणजा ॥२॥ आह्मां लागलेंसे पाठी । बालत्व तारुण्य काठी ॥३॥ तुज फावले तें मागे । कोणी नसतां वादिलागें ॥४॥ तुका ह्मणे तुझ्या अंगीं । मज देखिल लागलीं अवघीं ॥५॥

आतापर्यंत माझी किती तरी माणसे मरून गेली, तरी तू हरी मात्र जसाच्या तसाच राहिला आहेस. विठोबा, तू असा कसा वाचलास (अढळ राहिलास)? आता मला सांग. तुझ्या डोळ्यांदेखत माझे वडील, आजोबा, पणजोबा सगळे निघून गेले. आमच्याही मागे बालपण, तारुण्य आणि म्हातारपणाची काठी - अशा सगळ्या अवस्था येऊन गेल्या. जे काही तुझ्या वाट्याला आले तेच तुझ्यापाशी राहिले; आता तुझ्याशी वाद घालायला कोणी उरलेच नाही. तुकाराम म्हणतात, तुझ्याच रूपात मला हे सगळे - माझे सर्व नातलग, सगळे काही - सामावलेले, विलीन झालेले दिसते.