आणीक कोणाचा न करीं मी संग । जेणें होय भंग माझ्या चित्ता ॥१॥ विठ्ठलावांचूनि आणीक जे वाणी । नाइकें मी कानीं आपुलिया ॥ध्रु.॥ समाधानासाटीं बोलावी हे मात । परि माझें चित्त नाहीं कोठें ॥२॥ जिवाहूनि मज ते चि आवडती । आवडे ज्या चित्तीं पांडुरंग ॥३॥ तुका ह्मणे माझें तो चि जाणे हित । आणिकांच्या चित्त नेदीं बोला ॥४॥

मी दुसऱ्या कोणाचीही संगत धरत नाही, कारण त्याने माझ्या मनाला त्रास (भंग) पोहोचतो. विठ्ठलाशिवाय दुसरी कुठलीही वाणी मी स्वतःच्या कानांनी ऐकत नाही. फक्त औपचारिकतेसाठी, समाधानासाठी मी इतरांशी बोलतो, पण माझे मन मात्र त्या बोलण्यात कुठेच नसते. माझ्या जिवापेक्षाही मला तेच आवडतात, ज्यांच्या मनात पांडुरंग वसतो. तुकाराम म्हणतात, माझे खरे हित तोच (देवच) जाणतो; म्हणून मी इतरांच्या बोलण्याला महत्त्व देत नाही.