किती या काळाचा सोसावा वळसा । लागला सरिसा पाठोवाठीं ॥१॥ लक्ष चौऱ्याशीची करा सोडवण । रिघा या शरण पांडुरंगा ॥ध्रु.॥ उपजल्या पिंडा मरण सांगातें । मरतें उपजतें सवें चि तें ॥२॥ तुका ह्मणे माळ गुंतली राहाटीं । गाडग्याची सुटी फुटलिया ॥३॥

या काळाचा फेरा किती सोसायचा? तो सतत पाठोपाठ लागलेलाच आहे. चौऱ्याऐंशी लाख योनींमधून सुटका करून घ्या; या पांडुरंगाला शरण जा. जन्माला येणाऱ्या प्रत्येक जिवाबरोबर मरणही असतेच; मरणे आणि जन्मणे ही दोन्ही एकत्रच चालणारी असतात. तुकाराम म्हणतात, रहाटाच्या (मोटेच्या) माळेत अडकलेल्या गाडग्याची सुटका तेव्हाच होते, जेव्हा ते फुटते.