चिंतनें सरे तो धन्य जाणा काळ । सकळ मंगळ मंगळांचें ॥१॥ संसारसिंधु नाहीं हरिदासा । गर्भवास कैसा नेणती ते ॥ध्रु.॥ जनवन ऐसें कृपेच्या सागरें । दाटला अपार पांडुरंग ॥२॥ तुका ह्मणे देवा भक्‍तांचें बंधन । दाखविलें भिन्न परी एक ॥३॥

जो काळ परमेश्वराच्या चिंतनात व्यतीत होतो, तोच खरा धन्य काळ समजा; तेच सर्व मंगलांचे मंगल होय. हरिदासांना (भक्तांना) संसाररूपी सागराचे भयच नसते; गर्भवासाचे दुःख काय असते हेसुद्धा त्यांना माहीत नसते. लोकवस्ती असो वा निर्जन वन असो, दोन्हीकडे कृपेच्या सागराने भरलेला पांडुरंग अपार दाटलेला आहे. तुकाराम म्हणतात, देवाने भक्तांचे बंधन वेगळे असूनही मुळात एकच आहे असे दाखवून दिले आहे.