मोक्षाचे आह्मांसी नाहीं अवघड । तो असे उघड गांठोळीस ॥१॥ भक्‍तीचे सोहळे होतील जीवासी । नवल तेवि की पुरवितां ॥ध्रु.॥ ज्याचें त्यासी देणें कोण तें उचित । मानूनियां हित घेतों सुख ॥२॥ तुका ह्मणे सुखें देई संवसार । आवडीसी थार करीं माझे ॥३॥

आम्हाला मोक्ष काही अवघड वाटत नाही; तो तर आमच्या गाठोड्यातच, जवळच उघडपणे आहे. जिवाला भक्तीचे सोहळे (आनंदाचे प्रसंग) मिळतील; ते कसे पुरवले जातात हे पाहणेच एक नवल आहे. ज्याचे त्याला देणे हेच योग्य असते; हेच हित मानून मी त्यातच सुख घेतो. तुकाराम म्हणतात, देवा, आनंदाने हा संसार दे आणि माझ्या आवडीला तुझ्या चरणी थारा दे.