अंतराय पडे गोविंदीं अंतर । जो जो घ्यावा भार तो चि बाधी ॥१॥ बैसलिये ठायीं आठवीन पाय । पाहीन तो ठाय तुझा देवा ॥ध्रु.॥ अखंड तें खंडे संकल्पीं विकल्प । मनोजन्य पाप रज्जुसर्प ॥२॥ तुका ह्मणे विश्वीं विश्वंभर वसे । राहों ऐसे दशे सुखरूप ॥३॥

गोविंदाशी जेव्हा अंतर (दुरावा) पडते तेव्हाच अडथळे निर्माण होतात; जो जो भार आपण (उगाच) घेतो, तोच मग त्रास देतो. जिथे बसेन तिथेच तुझ्या चरणांचे स्मरण करत राहीन, आणि देवा, तेच तुझे खरे स्थान म्हणून पाहीन. जे अखंड असते तेही संकल्प-विकल्पांमुळे (शंका-कुशंकांमुळे) खंडित भासते; मनातून निर्माण होणारे पाप म्हणजे दोरीला सर्प समजण्यासारखा निव्वळ भ्रम आहे. तुकाराम म्हणतात, या विश्वात विश्वंभर (विश्वाचा पालनकर्ता) वसलेलाच आहे; अशाच सुखरूप स्थितीत राहावे.