नामाचे पवाडे बोलती पुराणें । होऊनि कीर्तन तो चि ठेला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आदिनाथा कंठीं आगळा हा मंत्र । आवडीचें स्तोत्र सदा घोकी ॥ध्रु.॥ आगळें हें सार उत्तमा उत्तम । ब्रह्मकर्मा नाम एक तुझें ॥२॥ तिहीं त्रिभुवनीं गमन नारदा । हातीं विणा सदा नाम मुखीं ॥३॥ परिक्षिती मृत्यु सातां दिवसांचा । मुक्‍त जाला वाचा उच्चारितां ॥४॥ कोळियाची कीर्ति वाढली गहन । केलें रामायण रामा आधीं ॥५॥ सगुण निर्गुण तुज ह्मणे वेद । तुका ह्मणे भेद नाहीं नांवां ॥६॥

पुराणे देवाच्या नावाचा महिमा गातात, कीर्तन त्या नावाभोवतीच फिरते. आदिनाथ म्हणजे शंकरसुद्धा गळ्यात हा खास मंत्र (नाम) धारण करतो आणि आवडीने नेहमी हे स्तोत्र म्हणत राहतो. हेच सर्वांत उत्तम सार आहे - 'ब्रह्मकर्म' हे तुझे एकच नाव आहे. नारद मुनी हातात वीणा घेऊन तिन्ही लोकांत सदैव फिरतात, त्यांच्या मुखी सतत तुझेच नाव असते. परीक्षित राजाला मृत्यू सात दिवसांवर आला होता, पण नामाचा उच्चार करताच तो मुक्त झाला. वाल्मीकी कोळ्याची कीर्ती खूप वाढली - त्याने रामाच्या जन्माआधीच रामायण रचले. वेद तुला सगुण आणि निर्गुण असे दोन्ही म्हणतात, पण तुकाराम म्हणतात, नावांमध्ये खरे तर काही भेद नाही.