भूतदयापरत्वें जया तया परी । संत नमस्कारीं सर्वभावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ शिकल्या बोलाचा धरीसील ताठा । तरी जासी वाटा यमपंथें ॥ध्रु.॥ हिरा परिस मोहरा आणीक पाषाण । नव्हे परीजन संतां तैसी ॥२॥ सरितां वाहाळां गंगे सागरा समान । लेखी तयाहून अधम नाहीं ॥३॥ आणीक अमुप होती तारांगणें । रविशशिमानें लेखूं नये ॥४॥ तुका ह्मणे नाहीं नरमता अंगीं । नव्हे ते फिरंगी कठिण लोह ॥५॥

ज्याच्यावर जितकी भूतदया असेल, तितक्या भावाने संतांना मनापासून नमस्कार करावा. शिकलेल्या शब्दांचा गर्व जर तू धरशील, तर तुला यमाच्या वाटेने जावे लागेल. हिरा, परीस, सोन्याचे नाणे किंवा साधा दगड - संतांच्या दृष्टीने यांच्यात भेद नसतो, ते सर्वांना सारखेच मानतात. ओढे, नाले, गंगा किंवा सागर - यांतला कोणी कमी दर्जाचा आहे असे ते मानत नाहीत, सर्वांना सारखेच लेखतात. आकाशात असंख्य तारे असतात, त्यांना सूर्य-चंद्राच्या मापाने मोजू नये. तुकाराम म्हणतात, ज्याच्या अंगी मृदुता-नम्रता नाही, तो माणूस मऊ लोखंड नसून कठीण, न वाकणारे पोलाद आहे.