मुक्‍त तो आझांका नाहीं जया अंगीं । बद्ध मोहोसंगीं लज्जा चिंता ॥१॥ सुख पावे शांती धरूनि एकांत । दुःखी तो लोकांत दंभ करी ॥२॥ तुका ह्मणे लागे थोडा च विचार । परी हे प्रकार नागविती ॥३॥

ज्याच्या स्वतःमध्ये खरे मुक्तपण नाही, तो मोहाच्या संगतीत बांधलेला असतो, त्याच्या मनात लाज आणि चिंता असते. एकांतात शांती धरून तो सुखी दिसतो, पण लोकांत मात्र दुःखी असूनही वरवर आव (दंभ) आणतो. तुकाराम म्हणतात, यासाठी थोडासाच विचार करावा लागतो, पण असले दिखाऊ प्रकार माणसाला फसवतात (नागवतात).