कानीं धरी बोल बहुतांचीं मतें । चाट त्यापरतें आणीक नाहीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पावेल गौरव वोढाळाचे परी । दंड पाठीवरी यमदूतां ॥ध्रु.॥ शब्दज्ञानी एक आपुलाले मतें । सांगती वेदांत भिन्नभावें ॥२॥ तुका ह्मणे एक भाव न धरिती । पडिली हे माती त्यांचे तोंडीं ॥३॥

जो नुसता पुष्कळांची वेगवेगळी मते कानाने ऐकत बसतो, त्याच्यासारखा मूर्खपणा दुसरा नाही. त्याला भटक्या जनावरासारखा सन्मान (प्रत्यक्षात अपमान) मिळेल आणि यमदूतांचा मार पाठीवर बसेल. शब्दज्ञानी पंडित आपापल्या मतानुसार वेदांताचे निरनिराळे अर्थ सांगत बसतात. तुकाराम म्हणतात, यांचा एकाच गोष्टीवर ठाम विश्वास नसतो, म्हणून त्यांच्या तोंडी शेवटी माती (फजिती) पडते.