न पूजीं आणिकां देवां न करीं त्यांची सेवा । न मनीं या केशवाविण दुजें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काय उणें जालें मज तयापायीं । तें मी मागो काई कवणासी ॥ध्रु.॥ आणिकाची कीर्ती नाइकें न बोलें । चाड या विठ्ठलेंविण नाहीं ॥२॥ न पाहें लोचनीं श्रीमुखावांचूनि । पंढरी सांडूनि न वर्जें कोठें ॥३॥ न करीं कांहीं आस मुक्तीचे सायास । न भें संसारास येतां जातां ॥४॥ तुका ह्मणे कांहीं व्हावें ऐसें जीवा । नाहीं या केशवाविण दुजें ॥५॥

मी दुसऱ्या कुठल्या देवाची पूजा करत नाही, त्यांची सेवाही करत नाही; या केशवाशिवाय दुसरे कोणी माझ्या मनात नाही. त्याच्या चरणी असताना मला कशाची उणीव आहे, की मी कोणाकडे काही मागावे? दुसऱ्याची स्तुती मी ऐकतही नाही, बोलतही नाही; या विठ्ठलाशिवाय मला दुसरी कसलीच आस नाही. त्याच्या मुखावाचून डोळ्यांनी दुसरे काही पाहतच नाही; पंढरी सोडून मी कुठेही जात नाही. मला मुक्तीची आसही नाही, त्यासाठी काही प्रयत्नही नकोत; संसारात जन्म-मरण येण्याजाण्याचीही भीती नाही. तुकाराम म्हणतात, या केशवाशिवाय माझ्या जिवाला दुसरे काहीच व्हावेसे वाटत नाही.