कुशळ वक्ता नव्हे जाणीव श्रोता । राहे भाव चित्ता धरूनियां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धन्य तो जगीं धन्य तो जगीं । ब्रह्म तया अंगीं वसतसे ॥ध्रु.॥ न धोवी तोंड न करी अंघोळी । जपे सदाकाळीं रामराम ॥२॥ जप तप ध्यान नेणे योग युक्‍ती । कृपाळु जो भूतीं दयावंत ॥३॥ तुका ह्मणे होय जाणोनि नेणता । आवडे अनंता जीवाहूनि ॥४॥

तो काही कुशल वक्ता नाही, जाणकार श्रोताही नाही, पण मनात मात्र त्याने खरा भाव धरून ठेवलेला असतो. असा माणूस जगात खरोखर धन्य आहे, धन्य आहे - कारण त्याच्या अंगी प्रत्यक्ष ब्रह्मच वास करत असते. तो तोंडही धूत नाही, अंघोळही करत नाही, पण सदासर्वकाळ 'राम राम' जपत राहतो. त्याला जप, तप, ध्यान, योगाच्या युक्त्या काही माहीत नाहीत, पण तो सर्व प्राण्यांवर दयाळू आणि कृपाळू असतो. तुकाराम म्हणतात, असा माणूस जाणूनबुजून साधा-भोळा राहतो, आणि म्हणूनच तो परमेश्वराला स्वतःच्या जिवापेक्षाही अधिक प्रिय असतो.