घरोघरीं बहु जाले कवि । नेणे प्रसादाची चवी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ लंडा भूषणांची चाड । पुढें न विचारी नाड ॥ध्रु.॥ काढावें आइतें । तें चि जोडावें स्वहितें ॥२॥ तुका ह्मणे कळे । परि होताती अंधळे ॥३॥

आजकाल घरोघरी पुष्कळ कवी तयार झाले आहेत, पण खऱ्या काव्यप्रसादाची गोडी त्यांना ठाऊक नाही. अशा भोंदू कवीला शब्दांच्या भपक्याची हौस असते, पुढे काय नुकसान होईल याचा विचार तो करत नाही. खरा जाणकार मात्र जे सहज मिळते तेच घेतो आणि आपल्या खऱ्या हिताशी जोडतो. तुकाराम म्हणतात, अशा दिखाऊ कवींना थोडेफार कळतही असते, पण तरी ते शेवटी आंधळेच राहतात.