नाइकावे कानीं तयाचे ते बोल । भक्‍तीविण फोल ज्ञान सांगे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वाखाणी अद्वैत भक्तिभावेंविण । दुःख पावे सीण श्रोता वक्ता ॥ध्रु.॥ अहं ब्रह्म ह्मणोनि पाळीतसे पिंडा । न बोलावें भांडा तया सवें ॥२॥ वेदबाह्य लंड बोले जो पाषांड । त्याचें काळें तोंड संतांमध्यें ॥३॥ तुका ह्मणे खंडी देवभक्तपण । वरिष्ठ त्याहूनि श्वपच तो ॥४॥

भक्तीशिवाय जो पोकळ ज्ञान सांगतो, त्याचे बोलणे कानानेही ऐकू नये. भक्तिभावाशिवाय नुसता अद्वैताचा गाजावाजा करणारा वक्ता असेल, तर ऐकणारा आणि बोलणारा दोघेही नुसते दुःख आणि शीण भोगतात. 'मी ब्रह्मच आहे' असे म्हणत जो स्वतःचा देह अहंकाराने जपतो, त्याच्याशी भांडणही करू नये. वेदांविरुद्ध पाखंड बोलणाऱ्या अशा लुच्च्याचे तोंड संतांमध्ये काळे ठरते. तुकाराम म्हणतात, देव आणि भक्त यांच्यामधील भक्तिभाव जो नष्ट करतो, त्याच्यापेक्षा चांडाळही श्रेष्ठ ठरतो.