वेदविहित तुह्मी आइका हो कर्मे । बोलतों तीं वर्मे संतांपुढें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ चारी वर्ण जाले एकाचिये अंगीं । पापपुण्य भागीं विभागिले ॥ध्रु.॥ प्रथम पाउलीं पावविला पंथ । आदि मध्य अंत भेद नाहीं ॥२॥ आंबे बोरी वड बाभुळा चंदन । गुणागुणें भिन्न अग्नि एक ॥३॥ तुका ह्मणे मन उन्मन जों होय । तोंवरि हे सोय विधि पाळीं ॥४॥

तुम्ही सर्वांनी वेदांनी सांगितलेली कर्मे ऐका, संतांसमोर मी ही महत्त्वाची गोष्ट सांगतो. चारही वर्ण एकाच परमात्म्याच्या अंगातून निर्माण झाले, फक्त पाप-पुण्याच्या वाटण्या वेगवेगळ्या झाल्या. पहिल्याच पावलापासून खरा मार्ग गाठला जातो - सुरुवात, मध्य आणि शेवट यांत खरे तर काही भेद नसतो. आंबा, बोर, वड, बाभूळ, चंदन - या झाडांचे गुण वेगवेगळे असले, तरी त्यातून निघणारा अग्नी मात्र एकच असतो. तुकाराम म्हणतात, जोपर्यंत मन मन-पणाच्या पलीकडे जात नाही, तोपर्यंत आपापल्या विहित कर्माची चाल पाळावी.