तीर्थांचें जें मूळ व्रतांचें जें फळ । ब्रह्म तें केवळ पंढरिये ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तें आह्मी देखिलें आपुल्या नयनीं । फिटलीं पारणीं डोळियांचीं ॥ध्रु.॥ जीवांचे जीवन सुखाचें सेजार । उभे कटीं कर ठेवूनियां ॥२॥ जनाचा जनिता कृपेचा सागर । दीनां लोभापर दुष्टां काळ ॥३॥ सुरवरां चिंतनीं मुनिवरां ध्यानीं । आकार निर्गुणीं तें चि असे ॥४॥ तुका ह्मणे नाहीं श्रुती आतुडलें । आह्मां सांपडलें गीतीं गातां ॥५॥

सर्व तीर्थांचे मूळ आणि सर्व व्रतांचे फळ असलेला शुद्ध परब्रह्म पंढरीत प्रत्यक्ष उभा आहे. तो आम्ही आमच्या डोळ्यांनी प्रत्यक्ष पाहिला, आणि आमच्या डोळ्यांची आस पुरती शमली. तो सर्व जिवांचे जीवन आहे, सुखाचा सोबती आहे, कमरेवर हात ठेवून उभा आहे. तो सर्व लोकांचा जनक आहे, करुणेचा सागर आहे - दीनांवर प्रेम करणारा, पण दुष्टांसाठी मात्र काळासारखा कठोर. देवांच्या चिंतनात, मोठमोठ्या मुनींच्या ध्यानात जो निर्गुण आकार साकार होतो, तोच हा आहे. तुकाराम म्हणतात, जे वेदांनाही पूर्णपणे गवसले नाही, ते आम्हाला नुसते गाणे गाता गाता सापडले.