माझे मनोरथ पावविले सिद्धी । तईं पायीं बुद्धि स्थिरावली ॥१॥ ॥ध्रु.॥ समाधान जीव राहिला निश्चळ । गेली हळहळ स्मरणें हे ॥ध्रु.॥ त्रिविध तापाचें जालेंसे दहन । सुखावले मन प्रेमसुखें ॥२॥ महालाभ वाचे वसे पांडुरंग । अंगाअंगीं संग अखंडित ॥३॥ जीवनाचा जाला ओलावा अंतरीं । विश्व विश्वंभरीं सामावलें ॥४॥ तुका ह्मणे माप भरी आलें सिगे । धारबोळ गंगे पूर वाहे ॥५॥

माझ्या मनातल्या इच्छा आता पूर्ण झाल्या, तेव्हाच माझी बुद्धी त्याच्या चरणी स्थिर झाली. माझा जीव समाधानाने शांत झाला, त्याच्या स्मरणानेच माझी तगमग संपली. तिन्ही प्रकारचे ताप जळून गेले, प्रेमसुखाने मन सुखावले. माझ्या वाणीवर पांडुरंग वास करतो, हा मोठा लाभ आहे; त्याची संगत अंगोअंगी अखंड राहते. माझ्या अंतःकरणात जीवनाचा ओलावा निर्माण झाला, अवघे विश्व त्या विश्वाच्या पालनकर्त्यात सामावून गेले. तुकाराम म्हणतात, आता माप अगदी काठोकाठ भरून आले आहे, जणू गंगेचा भरलेला पूरच वाहतो आहे.