पापपुण्यसुखदुःखाचीं मंडळें । एक एकाबळें तो ॥१॥ स्वर्गाचिया भोगें सरतां नरक । मागें पुढें एक एक दोन्ही ॥२॥ तुका ह्मणे भय उपजलें मना । घेई नारायणा कडिये मज ॥३॥

पाप-पुण्य आणि सुख-दुःखाची ही चक्रे एकमेकांवर अवलंबून असतात, एक दुसऱ्याला जन्म देते. स्वर्गाचा भोग संपला की नरक येतो - सुख आणि दुःख अशी दोन्ही आळीपाळीने, मागेपुढे येत राहतात. तुकाराम म्हणतात, या फेऱ्याची भीती माझ्या मनात निर्माण झाली आहे; हे नारायणा, मला तुझ्या कडेवर घेऊन टाक (या फेऱ्यातून वाचव).