गोड नांवें क्षीर । परी साकरेचा धीर ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसें जाणा ब्रह्मज्ञान । बापुडें तें भक्‍तीविण ॥ध्रु.॥ रुची नेदी अन्न । ज्यांत नसतां लवण ॥२॥ अंधळ्याचे श्रम । शिकविल्याचें चि नाम ॥३॥ तुका ह्मणे तारा । नांवें तंवुऱ्याच्या सारा ॥४॥

दुधाला गोड म्हणतात खरे, पण त्याची खरी गोडी साखरेवर अवलंबून असते. त्याचप्रमाणे ब्रह्मज्ञानही भक्तीशिवाय अगदी पोरके, कुचकामी असते. ज्यात मीठ नाही असे अन्न काही रुचकर लागत नाही. आंधळ्याने केलेली मेहनत ही फक्त दुसऱ्याने शिकवलेले नाव घोकण्यासारखीच असते, त्याला स्वतःचा अनुभव नसतो. तुकाराम म्हणतात, जशा तंतुवाद्याच्या तारा त्याचे खरे सार असतात, तसे भक्ती हेच ज्ञानाचे खरे सार आहे.