नम्र जाला भूतां । तेणें कोंडिले अनंता ॥१॥ ॥ध्रु.॥ हें चि शूरत्वाचे अंग । हरी आणिला श्रीरंग ॥ध्रु.॥ अवघा जाला पण । लवण सकळां कारण ॥२॥ तुका ह्मणे पाणी । पाताळ तें परी खणी ॥३॥

जो सर्व प्राण्यांपुढे नम्र झाला, त्यानेच अनंत अशा परमेश्वराला आपल्या कह्यात आणले, बांधून ठेवले. खरे शौर्य म्हणजे हेच - अशा नम्रतेनेच त्याने प्रत्यक्ष हरी, श्रीरंगाला आपल्याकडे आणले. मिठासारखे हे सर्व गोष्टींचे खरे कारण, खरे सार ठरते - नम्रता ही मिठासारखी सर्वांना चव देणारी गोष्ट आहे. तुकाराम म्हणतात, पाणी कितीही खाली, पाताळापर्यंत जात असले, तरी त्यासाठीच लोक खणून विहीर काढतात - नम्रपणे खाली जाणाऱ्यालाच शेवटी शोधून काढले जाते.