आपुल्या महिमानें । धातु परिसें केलें सोनें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसे न मनीं माझे आतां । गुणदोष पंढरिनाथा ॥ध्रु.॥ गांवाखालील वाहाळ । गंगा न मनी अमंगळ ॥२॥ तुका ह्मणे माती । केली कस्तुरीनें सरती ॥३॥

आपल्या मोठेपणामुळेच परीस धातूचे सोने करतो. त्याचप्रमाणे, हे पंढरीनाथा, आता माझे गुण-दोष मनात आणू नकोस. गावाखालचा गटारगंगेसारखा ओढा जरी असला, तरी गंगा त्याला अमंगळ मानत नाही, ती त्याला पावन करते. तुकाराम म्हणतात, साधी मातीसुद्धा कस्तुरीच्या सहवासाने तिच्याइतकीच मौल्यवान होते.