आशाबद्ध वक्ता । भय श्रोतियाच्या चित्ता ॥१॥ ॥ध्रु.॥ गातो तें चि नाहीं ठावें । तोंड वासी कांहीं द्यावें ॥ध्रु.॥ जालें लोभाचें मांजर । भीक मागे दारोदार ॥२॥ माप आणि गोणी । तुका ह्मणे रितीं दोन्ही ॥३॥

ज्या वक्त्याला (कथेकऱ्याला) मोबदल्याची आशा असते, त्याचे ऐकताना श्रोत्याच्या मनात भीतीच असते. तो काय गातो आहे हेही त्याला धड ठाऊक नसते, तो फक्त तोंड उघडतो ते काहीतरी मिळावे म्हणून. तो जणू लोभाचे मांजरच बनलेला असतो, दारोदार भीक मागत फिरतो. तुकाराम म्हणतात, त्याचे माप आणि पोतेही दोन्ही रिकामीच असतात.