तक्र शिष्या मान । दुग्धा ह्मणे नारायण ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐशीं ज्ञानाची डोंबडें । आज्ञाविटंबिलीं मूढें ॥ध्रु.॥ उपदेश तो जगा । आपण सोंवळा इतका मांगा ॥२॥ रसनाशिइनाचे अंकित । तुका ह्मणे वरदळ स्फीत ॥३॥

ताकाला शिष्याचा मान दिला जातो आणि दुधाला मात्र 'नारायण' म्हणून गौरवले जाते, असा हा उफराटा न्याय. अज्ञानी लोकांनी खऱ्या ज्ञानाची अशी चेष्टा-विटंबना करून ठेवली आहे. असा ढोंगी गुरू जगाला उपदेश करतो, पण स्वतः मात्र इतका 'सोवळा' असल्याचे भासवतो (हा भाग मूळ प्रतीत बराच अस्पष्ट आहे). तो प्रत्यक्षात जिभेच्या चवीचा, इंद्रियसुखाचा गुलाम असतो; तुकाराम म्हणतात, अशा माणसाचा गर्व मात्र सतत वाढतच जातो.