ब्रह्मचारी धर्म घोकावें अक्षर । आश्रमीं विचार षटकर्मे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वानप्रस्थ तरी संयोगीं वियोग । संन्यास तो त्याग संकल्पाचा ॥ध्रु.॥ परमहंस तरी जाणे सहज वर्म । तेथें याती धर्म कुळ नाहीं ॥२॥ बोले वर्म जो चाले याविरहित । तो जाणा पतित श्रुति बोले ॥३॥ तुका ह्मणे कांहीं नाहीं नेमाविण । मोकळा तो सीण दुःख पावे ॥४॥

ब्रह्मचाऱ्याने धर्मग्रंथांचे अक्षर घोकावे; त्या आश्रमात सहा नित्यकर्मांचा विचार असतो. वानप्रस्थ आश्रमात संगतीतही एकटेपणाचा सराव असतो; संन्यास म्हणजे सगळ्या संकल्पांचा, इच्छांचा त्याग. परमहंस मात्र सहज खरे वर्म जाणतो - तिथे जात, धर्म, कुळ असला भेदच उरत नाही. पण जो नुसते तत्त्वज्ञान बोलतो आणि प्रत्यक्षात त्याप्रमाणे वागत नाही, त्याला श्रुती (वेद) पतित म्हणतात. तुकाराम म्हणतात, कसलाही नियम-शिस्त न पाळता जो मोकाट राहतो, त्याला शेवटी शीण आणि दुःखच भोगावे लागते.