आह्मी क्षेत्रींचे संन्यासी । देहभरित हृषीकेशी । नाहीं केली ऐशी । आशाकामबोहरी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आलें अयाचित अंगा । सहज तें आह्मां भागा । दाता पांडुरंगा । ऐसा करितां निश्चिती ॥ध्रु.॥ दंड धरिला दंडायमान । मुळीं मुंडिलें मुंडण । बंदी बंद कौपीन । बहिरवास औठडें ॥२॥ काळें साधियेला काळ । मन करूनि निश्चळ । लौकिकीं विटाळ । धरूनि असों एकांत ॥३॥ कार्यकारणाची चाली । वाचावाचत्वें नेमिली । एका नेमें चाली । स्वरूपीं च राहाणें ॥४॥ नव्हे वेषधारी । तुका आहाच वरवरी । आहे तैसीं वरीं । खंडे निवडितों वेदांची ॥५॥

आम्ही या पंढरी क्षेत्रातले संन्यासी आहोत, आमचा देह इंद्रियांसकट देवाच्या सेवेला वाहिलेला आहे; आम्ही इच्छा-वासनांचा बाजार (मूळ प्रतीत हा शब्द अस्पष्ट आहे) कधी मांडला नाही. जे आपणहून, न मागता मिळते, तेच सहज आमच्या वाट्याला येते; पांडुरंगच खरा दाता आहे, अशी आमची पक्की खात्री आहे. आम्ही दंड धरून ठामपणे उभे आहोत, डोक्याचे मुंडण मुळापासून केलेले आहे, कौपिनाचे बंधन स्वीकारलेले आहे (पुढचा शब्द मूळ प्रतीत अस्पष्ट आहे). काळालाच जिंकून आम्ही मन स्थिर केले आहे, लोकांच्या सहवासाला विटाळ मानून एकांतात राहतो. कार्यकारणाची चाल वाणी आवरण्याच्या नेमाने बांधलेली आहे; एकाच नेमाने आम्ही आपल्या मूळ स्वरूपातच राहतो. आम्ही नुसते सोंग घेणारे वेषधारी नाही; तुकाराम म्हणतात, वरून जरी साधे दिसलो, तरी आतून आहोत तसेच आहोत - वेदांचे अर्थ आम्ही नीट उकलून समजून घेतो.