जैसीं तैसीं तरी । शरणागतें तुझीं हरी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां न पाहिजे केलें । ब्रीद लटिकें आपुलें ॥ध्रु.॥ शुद्ध नाहीं चित्त । परी ह्मणवितों भक्‍त ॥२॥ मज कोण पुसे रंका । नाम सांगे तुझें तुका ॥३॥

आम्ही जसे असू तसे, तरी शेवटी तुझेच शरणागत आहोत, हे हरी. आता तू आपले ब्रीद (भक्तांना सांभाळण्याचे वचन) खोटे ठरू देऊ नकोस. माझे मन शुद्ध नाही, तरी मी स्वतःला भक्त म्हणवतो. माझ्यासारख्या रंकाची कोण दखल घेणार? फक्त तुझेच नाव घेतो, हीच माझी ओळख, असे तुकाराम सांगतात.