तप तीर्थ दान व्रत आचरण । गातां हरिगुण वारूं नये ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कोटि कुळें त्याचीं वाटुली पाहाती । त्या तया घडती ब्रह्महत्या ॥ध्रु.॥ आपुलिया पापें न सुटे सायासें । कोणा काळें ऐसें निस्तरेल ॥२॥ व्हावें साह्य तया न घालावें भय । फुकासाटीं पाहे लाभ घात ॥३॥ तुका ह्मणे हित माना या वचना । सुख दुःख जाणा साधे फुका ॥४॥

तप, तीर्थयात्रा, दान, व्रताचरण करण्यापेक्षाही हरीचे गुणगान गाणे कधी टाळू नये. तसे न केल्यास त्याची कोट्यवधी पूर्वजांची कुळे वाट पाहत राहतात (या ओळीतील एक शब्द मूळ प्रतीत अस्पष्ट आहे), आणि त्याला ब्रह्महत्येसारखे पातक घडते. स्वतःच्या पापांतून नुसत्या प्रयत्नाने सुटका होत नाही - मग ती कधी, कशी फिटणार? दुसऱ्याला मदत करावी, त्याला घाबरवू नये; विनामूल्य केलेल्या मदतीत फक्त लाभच पाहावा, नुकसानाचा विचार करू नये. तुकाराम म्हणतात, हे बोलणे हिताचे माना - सुख आणि दुःख दोन्ही अगदी सहज, फुकटातच साधतात.