देवासाटीं जाणा तयासी च आटी । असेल ज्या गांठीं पुण्यराशी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ निर्बळा पाठवी बळे वाराणसी । गेला आला त्यासी अर्ध पुण्य ॥ध्रु.॥ कथे निद्राभंग करावा भोजनीं । तया सुखा धणी पार नाहीं ॥२॥ यागीं त्रद्ण घ्यावें द्यावे सुख लाहीं । बुडतां चिंता नाहीं उभयतां ॥३॥ तुका ह्मणे वर्म जाणोनि करावें । एक न घलावें एकावरी ॥४॥

ज्याच्या गाठीशी पुण्याची शिदोरी असते, तोच खरेपणाने देवासाठी प्रयत्न (आटी) करू शकतो, हे लक्षात घ्या. एखाद्या दुर्बळ माणसाला जबरदस्तीने वाराणसीला पाठवले, तर त्याच्या जाण्या-येण्याचे फक्त अर्धेच पुण्य मिळते, कारण ते मनापासून, स्वतःहून घडलेले नसते. कथा ऐकण्यासाठी जेवणाइतकीच झोपमोड करावी, त्या सुखाला काही सीमाच नाही. (या चरणातील एक शब्द मूळ प्रतीत अस्पष्ट आहे) - एकत्र सुख घ्यावे, एकत्र द्यावे; दोघेही एकत्र गुंतले तर काळजीच उरत नाही. तुकाराम म्हणतात, खरे वर्म समजून घेऊनच वागावे - एक गोष्ट दुसरीवर लादू नये.