आज्ञाबद्ध तो जगाचा दास । पूज्य तो उदास सर्वजना ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आहे तें अधीन आपुले हातीं । आणिकां ठेविती काय बोल ॥ध्रु.॥ जाणतिया पाठीं लागला उपाधि । नेणता तो सिद्ध भोजनासी ॥२॥ तुका ह्मणे भय बांधलेंसे गांठी । चोर लागे पाठी दुम तया ॥३॥

जो दुसऱ्याच्या आज्ञेने बांधलेला असतो, तो जगाचा गुलामच असतो; जो मात्र निरिच्छ, उदास (अलिप्त) राहतो, तोच सर्वांना पूज्य ठरतो. जे आपल्या हातात आहे तेच खरे आपले; मग दुसऱ्यावर दोष कशाला ठेवायचा? जाणकार माणसाच्या मागे सतत उपाधी (काळजी, व्याप) लागलेली असते, तर भोळाभाबडा माणूस मात्र सहज भोजनाला (सुखाला) पात्र ठरतो. तुकाराम म्हणतात, मनात भीतीची गाठ बांधली गेली, की ती भीती चोरासारखी सावलीसारखी (मूळ प्रतीत हा शब्द अस्पष्ट आहे) सतत पाठलाग करत राहते.