आणिकांसी तारी ऐसा नाहीं कोणी । धड तें नासोनि भलता टाकी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सोनें शुद्ध होतें अविट तें घरीं । नासिलें सोनारीं अलंकारीं ॥ध्रु.॥ ओल शुद्ध काळी काळें जिरें बीज । कैंचें लागे निज हाता तेथें ॥२॥ एक गहू करिती अनेक प्रकार । सांजा दिवसीं क्षीर घुगरिया ॥३॥ तुका ह्मणे विषा रुचि एका हातीं । पाधानी नासिती नवनीत ॥४॥

कोणी खरोखर दुसऱ्याला तारतो असे होत नाही; उलट जे चांगले, धडधाकट असते, तेच बिघडवून वाटेल त्याच्या हाती दिले जाते. सोने घरात शुद्ध आणि अविनाशी असते, पण सोनार दागिना घडवताना तेच बिघडवतो. (हा चरण मूळ प्रतीत अस्पष्ट आहे - सुपीक काळी जमीन आणि जिऱ्याच्या बियाण्याबद्दल काहीतरी सांगितले आहे, त्यात स्वतःचा खरा प्रयत्न कुठे लागतो असा प्रश्न आहे). एकाच गव्हाचे अनेक प्रकार केले जातात - कधी शिरा, कधी खीर, कधी घुगऱ्या. तुकाराम म्हणतात, काही हातांत चांगल्या चवीचे विषच होते - काही आचारीसुद्धा (मूळ प्रतीत शब्द अस्पष्ट) चांगल्या लोण्याचे नुकसान करतात.