वाटे या जनाचे थोर बा आश्चर्य । न करिती विचार कां हिताचा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कोण दम ऐसा आहे यांचे पोटीं । येईल शेवटीं कोण कामा ॥ध्रु.॥ काय मानुनियां राहिले निश्चिती । काय जाब देती यमदूतां ॥२॥ कां हीं विसरलीं मरण बापुडीं । काय यांसी गोडी लागलीसे ॥३॥ काय हातीं नाहीं करील तयासी । काय जालें यांसी काय जाणों ॥४॥ कां हीं नाठविती देवकीनंदना । सुटाया बंधनापासूनियां ॥५॥ काय मोल यासी लागे धन वित्त । कां हें यांचे चित्त घेत नाहीं ॥६॥ तुका ह्मणे कां हीं भोगितील खाणी । कां त्या चक्रपाणी विसरलीं ॥७॥

या लोकांचे फार नवल वाटते - आपल्या हिताचा विचारच हे का करत नाहीत? यांच्या मनात असा कुठला धीर आहे, जो शेवटी काही कामाला येणार आहे? काय समजून हे इतके निर्धास्त राहिले आहेत? यमदूतांना हे काय उत्तर देणार आहेत? हे बिचारे मरणाला का विसरले आहेत? यांना अशी कुठली गोडी लागली आहे? यांच्या हातात खरे तर काहीच नाही, तरी यांना काय झाले आहे, कोण जाणे! देवकीनंदन कृष्णाला हे का आठवत नाहीत, ज्यामुळे बंधनातून सुटका होईल? यासाठी काही धन-संपत्ती खर्च करावी लागत नाही, मग यांचे मन याकडे का वळत नाही? तुकाराम म्हणतात, हे लोक नरकाच्या खाणीच का भोगणार आहेत? त्या चक्रपाणी कृष्णाला हे का विसरले?