जुंझार ते एक विष्णुदास जगीं । पापपुण्य अंगीं नातळे त्यां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ गोविंद आसनीं गोविंद शयनीं । गोविंद त्यां मनीं बैसलासे ॥ध्रु.॥ ऊर्ध्व पुंड्र भाळीं कंठीं शोभे माळ । कांपिजे कळिकाळ तया भेणें ॥२॥ तुका ह्मणे शंखचक्रांचे शृंगार । नामामृतसार मुखामाजी ॥३॥

या जगात खरे शूरवीर फक्त विष्णुभक्तच आहेत - पाप-पुण्य त्यांच्या अंगाला स्पर्शही करत नाही. बसताना गोविंद, झोपताना गोविंद, त्यांच्या मनातही सदैव गोविंदच वसलेला असतो. कपाळावर उभा टिळा, गळ्यात शोभणारी माळ - त्यांच्या धाकाने कळीकाळसुद्धा थरथर कापतो. तुकाराम म्हणतात, शंख-चक्रांचे अलंकार त्यांच्या अंगावर असतात आणि मुखात सदैव नामामृताचे सार असते.