जेणें नाहीं केलें आपुलें स्वहित । पुढिलांचा घात इच्छीतसे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ संचितासी जाय मिळोनियां खोडी । पतनाचे ओढीवरी हांव ॥ध्रु.॥ बांधलें गांठी तें लागलें भोगावें । ऐसियासी देवें काय कीजे ॥२॥ तुका ह्मणे जया गांवां जाणे जया । पुसोनियां तया वाट चाले ॥३॥

ज्याने स्वतःचेच हित साधले नाही, तो दुसऱ्याचे वाईट चिंतत राहतो. त्याच्या वाईट खोडी त्याच्या संचित कर्मात जाऊन मिळतात, आणि पतनाकडे नेणारी हाव त्याला ओढत राहते. जे गाठोड्यात बांधले आहे (म्हणजे जे कर्म केले आहे) ते भोगावेच लागते - अशा माणसासाठी देवही काय करणार? तुकाराम म्हणतात, ज्याला जिथे जायचे आहे, त्याने वाट विचारूनच तिकडे चालावे - ज्याचे जसे प्राक्तन, त्याने तसे वागावे.