काय वाणूं आतां न पुरे हे वाणी । मस्तक चरणीं ठेवीतसें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ थोरवी सांडिली आपुली परिसें । नेणे सिवों कैसें लोखंडासी ॥ जगाच्या कल्याणा संतांच्या विभूति । देह कष्टविती उपकारें ॥२॥ भूतांची दया हे भांडवल संतां । आपुली ममता नाहीं देहीं ॥३॥ तुका ह्मणे सुख पराविया सुखें । अमृत हें मुखें स्रवतसे ॥४॥

आता काय वर्णन करू, शब्द अपुरे पडतात; मी डोकं त्यांच्या चरणी ठेवतो. परिसाने (पारस दगडाने) स्वतःचा मोठेपणा सोडून दिला - त्याला लोखंडाला नुसता स्पर्श करणंच माहीत नाही (स्पर्श केला की सोनं होतंच). तसंच संतांचं सामर्थ्य जगाच्या कल्याणासाठी असतं - ते दुसऱ्यांच्या भल्यासाठी स्वतःचा देह कष्टवतात. सर्व जीवांवरची दया हीच संतांची खरी संपत्ती आहे, त्यांना स्वतःच्या देहाची ममता नसते. तुकाराम म्हणतात - दुसऱ्यांच्या सुखातच त्यांचं सुख असतं, त्यांच्या मुखातून जणू अमृतच पाझरतं.