ब्रह्मरूपाचीं कर्मे ब्रह्मस्पर्शें । विरहित संकल्प होती जाती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ठेविलिया दिसे रंगाऐसी शिळा । उपाधि निराळा स्फटिक मणि ॥ नानाभाषांतें आळविती बाळा । प्रबोध तो मूळा जननीठायीं ॥२॥ तुका ह्मणे माझे नमन जाणतियां । लागतसें पायां वेळोवेळां ॥३॥

ब्रह्मरूप असलेल्या कर्मांचा ब्रह्माशी स्पर्श होऊन, त्यातले संकल्प (इच्छा-वासना) आपोआप निर्माण होतात आणि विरून जातात (त्यांचा काही परिणाम राहत नाही). जसा एखादा स्फटिक मणी एखाद्या रंगीत वस्तूजवळ ठेवला की रंगीत दिसतो, पण त्याचा खरा स्वभाव त्या उपाधीपासून वेगळाच, शुद्धच असतो. लहान बाळाला निरनिराळ्या भाषांत, बोलीत बोलावलं जातं, तरी त्याची खरी ओळख आणि जाणीव आईशीच जोडलेली असते. तुकाराम म्हणतात - अशा ज्ञानी-जाणत्या लोकांना माझं वारंवार नमन, मी त्यांच्या पायां पुन्हा पुन्हा लागतो.