नाहीं सुगंधाची लागत लावणी । लावावी ते मनीं शुद्ध होतां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वार्‍या हातीं माप चाळे सज्जनाचें । कीर्ति मुखें त्याचें नारायण ॥ प्रभा आणि रवि काय असे आन । उदयीं तंव जन सकळ साक्षी ॥२॥ तुका ह्मणे बरा सत्याचा सायास । नवनीता नाश नाहीं पुन्हा ॥३॥

सुगंध लावायला काही वेगळी लावणी (प्रक्रिया) लागत नाही, फक्त मन शुद्ध असलं की सुगंध आपोआप दरवळतो. सज्जन माणसाची खरी पारख वाऱ्यावर मापल्यासारखी उघड होते (खरे-खोटे वेगळे होतात), आणि त्याच्या मुखातून नारायणाचीच कीर्ती-स्तुती वाहते. तेज आणि सूर्य यांत काय वेगळेपण आहे? सूर्य उगवला की सगळे जग त्याचे साक्षीदार असते (तसाच सज्जनाचा खरेपणाही उघड असतो). तुकाराम म्हणतात - सत्यासाठी केलेले कष्ट चांगलेच असतात; एकदा घुसळून काढलेलं लोणी पुन्हा खराब होत नाही.