तीर्थाटणें एकें तपें हुंबरती । व्यर्थचि धरिती अभिमान ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसे विष्णुदास नव्हती साबडे । एकाचिया पडे पायां एक ॥ अक्षरें आणिती अंगासी जाणीव । इच्छा ते गौरव पूज्य व्हावें ॥२॥ तुका ह्मणे विधिनिषेधाचे डोहीं । पडिले त्यां नाहीं देव कधीं ॥३॥

काही लोक तीर्थयात्रा आणि तपश्चर्या करून त्याचा गर्वाने बडेजाव मिरवतात, उगाचच अभिमान बाळगतात. पण विष्णुभक्त असे उथळ नसतात - ते एकमेकांच्या पाया पडतात (नम्र असतात). काहीजण शास्त्र-अक्षरांचं ज्ञान फक्त आपल्या अंगी भिनवतात, पण त्यांची खरी इच्छा एवढीच असते की लोकांनी आपला मोठेपणा मानावा, आपली पूजा करावी. तुकाराम म्हणतात - जे नुसत्या विधिनिषेधांच्या (नियम-कायद्यांच्या) खोल डोहात अडकून पडले, त्यांना देव कधीच गवसत नाही.