पत राखूं आह्मी विष्णुदास जगीं । लागों नेदूं अंगीं पापपुण्य ॥१॥ ॥ध्रु.॥ निर्भर अंतरीं सदा सर्वकाळ । घेतला सकळ भार देवें ॥ बळिवंत जेणें रचिले सकळ । आह्मां त्याचें बळ अंकितांसी ॥२॥ तुका ह्मणे आह्मी देखत चि नाहीं । देवाविण कांहीं दुसरें तें ॥३॥

आम्ही विष्णुभक्त या जगात आपली प्रतिष्ठा राखू, आमच्या अंगाला पाप किंवा पुण्य काहीही चिकटू देणार नाही. आमचं मन सदैव निर्धास्त असतं, कारण देवानेच आमचा सगळा भार उचलला आहे. ज्या बलवान परमेश्वराने हे सगळं विश्व रचलं, त्याचंच बळ आम्हा सेवकांच्या पाठीशी आहे. तुकाराम म्हणतात - देवाशिवाय दुसरं काही आम्हाला दिसतच नाही.