हरिनामाचें करूनि तारूं । भवसिंधुपार उतरलों ॥१॥ ॥ध्रु.॥ फावलें फावलें आतां । पायीं संतांविनटलों ॥ हरिनामाचा ऐसा घोडा । संसारगाढ छेदिला ॥२॥ हरिनामाचीं धनुष्यकांडें । विन्मुख तोंडें कळिकाळ ॥३॥ येणें चि बळें सरते आह्मी । हरिचे नामीं लोकीं तिहीं ॥४॥ तुका ह्मणे जालों साचे । श्रीविठ्ठलाचे डिंगर ॥५॥

हरिनामाचीच नाव (होडी) करून मी या भवसागराच्या पलीकडे पार झालो. आता चांगलीच संधी मिळाली, संतांच्या पायाशी मी गुंतून गेलो. हरिनामाच्याच घोड्यावर स्वार होऊन मी या घनदाट संसाराला कापून काढलं (पार केलं). हरिनामाच्याच बाण-धनुष्याने काळ (मृत्यू) देखील माझ्यापुढे तोंड लपवून पळून जातो. याच बळावर आम्ही तिन्ही लोकांत हरिनामाने यशस्वी होतो. तुकाराम म्हणतात - मी खरोखरच श्री विठ्ठलाचा सेवक झालो.