तान्हे तान्ह प्याली । भूक भुकेने खादली ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जयें तें च नाहीं जालें । झाडा घेतला विठ्ठले ॥ वास वासनेसी नाहीं । मन पांगुळलें पायीं ॥२॥ शेष उरला तुका । जीवा जीवीं जाला चुका ॥३॥

तहानेनेच तहान पिऊन टाकली, भुकेनेच भूक खाऊन टाकली (देवाच्या ओढीने बाकी सगळ्या वासना संपल्या). जे काही शिल्लक होतं तेही संपून गेलं, विठ्ठलाने माझा पूर्ण हिशोब चुकता केला. आता वासनेचा वासही उरला नाही, मन त्याच्या पायाशी जखडून स्थिर होऊन राहिलं. तुकाराम म्हणतात - आता फक्त उरलेला अंश म्हणजे मी; माझा जीव परमात्म्यातच हरवून, विलीन होऊन गेला.