पाणिपात्र दिगंबरा । हस्त करा सारिखे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आवश्यक देव मनीं । चिंतनींच सादर ॥ भिक्षा कामधेनुऐशी । अवकाशीं शयन ॥२॥ पांघरोनि तुका दिशा । केला वास अलक्षी ॥३॥

हातांचीच ओंजळ हे भिक्षापात्र, आणि दिशाच हे वस्त्र (असा दिगंबर वैरागी). फक्त देवाचं मनात असणं एवढंच आवश्यक आहे, फक्त त्याच्याच चिंतनात मग्न असणे. मिळेल ती भिक्षा जणू कामधेनूकडून मिळाल्यासारखी वाटते, आणि उघड्या आकाशाखालीच झोपणं होतं. तुकाराम म्हणतात - दाही दिशांचं पांघरूण घेऊन, मी माझं वास्तव्य डोळ्यांना न दिसणारं असं करून टाकलं आहे.