विषयीं विसर पडिला निःशेष । अंगीं ब्रह्मरस ठसावला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ माझी मज झाली अनावर वाचा । छंद या नामाचा घेतलासे ॥ लाभाचिया सोसें पुढें चाळी मना । धनाचा कृपणा लोभ जैसा ॥२॥ तुका ह्मणे गंगासागरसंगमीं । अवघ्या जाल्या ऊर्मि एकमय ॥३॥

विषयांचा (इंद्रियसुखांचा) पूर्ण विसर पडला, अंगात ब्रह्मरस पुरता भिनला. माझी वाणीच माझ्या आवाक्याबाहेर गेली, तिला फक्त नामाचाच छंद लागला. जसा कंजूष माणूस धनाच्या हव्यासापायी पुढे पुढे धावतो, तसंच हे मन नामाच्या प्राप्तीच्या ओढीने पुढे धावतं. तुकाराम म्हणतात - गंगा आणि सागर जिथे एकत्र मिळतात, तिथे सगळ्या लाटा एकरूप होऊन जातात - तशीच माझी सगळी वृत्ती देवात एकरूप झाली.