परमार्थी तो न ह्मणावा आपुला । सलगी धाकुला हेळूं नये ॥१॥ ॥ध्रु.॥ थोडा चि स्फुलिंग बहुत दावाग्नी । वाढतां इंधनीं वाढविला ॥ पितियानें तैसा वंदावा कुमर । जयाचें अंतर देवें वसे ॥२॥ तुका ह्मणे शिरीं वाहावे खापर । माजी असे सार नवनीत ॥३॥

खऱ्या परमार्थी माणसाला उगाच आपला म्हणून हलकं मानू नये; ओळखीमुळे किंवा तो लहान-धाकटा आहे म्हणून त्याचा अनादर करू नये. जशी एक छोटी ठिणगी इंधन मिळत गेलं की मोठा वणवा बनते, तसंच वडिलांनीही आपल्या मुलाला आदराने वागवावं, जर त्याच्या अंतःकरणात देव वसत असेल तर. तुकाराम म्हणतात - डोक्यावर एखादं साधं खापरही आदराने वहावं, कारण त्याच्या आत खरं सार - लोणी - असतं.