सेवा ते आवडी उच्चारावें नाम । भेदाभेदकाम निवारुनि ॥१॥ ॥ध्रु.॥ न लगे हालावें चालावें बाहेरी । अवघे चि घरीं बैसलिया ॥ देवाचीं च नामें देवाचिये शिरीं । सर्व अलंकारीं समर्पावीं ॥२॥ तुका ह्मणे आहे भावें चि संतोषी । वसे नामापाशीं आपुलिया ॥३॥

खरी सेवा म्हणजे प्रेमाने नाम उच्चारणं, भेद-अभेदाची चर्चा सोडून देऊन. त्यासाठी बाहेर जायची, हिंडायची गरज नाही, घरी बसूनच हे सगळं साध्य होतं. देवाचीच नावं देवाच्या मस्तकी वाहणं, हीच जणू त्याला सर्व अलंकार अर्पण करण्यासारखं आहे. तुकाराम म्हणतात - निव्वळ भक्तिभावानेच समाधान मिळतं, आणि माणूस आपल्याच नामस्मरणात तल्लीन राहतो.