ज्ञानियांचे घरीं चोजवितां देव । तेथें अहंभाव पाठी लागे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणोनियां ऐसे सांडिले उपाय । धरियेले पाय दृढ तुझे ॥ वेदपरायण पंडित वाचक । न मिळती एक एकांमधीं ॥२॥ पाहों गेलों भाव कैसी आत्मनिष्ठा । तेथें देखें चेष्टा विपरीत ॥३॥ आपुलिया नाहीं निवाले जे अंगें । योगी करती रागें गुरगुरु ॥४॥ तुका ह्मणे मज कोणांचा पांगिला । नको वा विठ्ठला करू आतां ॥५॥

ज्ञानी म्हणवणाऱ्या लोकांकडे देव शोधायला गेलो, तर तिथेही अहंकारच मागोमाग येतो असं दिसलं. म्हणून मी असले सगळे उपाय सोडून दिले, आणि तुझे पाय घट्ट धरले. वेद पढणारे पंडित आणि पाठांतर करणारे वाचक आपापसांतच एकमत होत नाहीत, नुसते वाद घालतात. त्यांची खरी आत्मनिष्ठा कशी आहे हे पाहायला गेलो, तर तिथे फक्त उलटसुलट नाटकंच दिसली. ज्यांचं स्वतःचं मन अजून शांत-निवळलेलं नाही, असे योगीसुद्धा रागाने गुरगुरतात. तुकाराम म्हणतात - मी आता कुणाच्या तरी आश्रयाखाली राहावं असं नको, हे विठ्ठला, मला आता असं करू नकोस.