पंढरीची वाट पाहें निरंतर । निढळावरी कर ठेवूनियां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जातियां निरोप पाठवीं माहेरा । कां मज सासुरा सांडियेलें ॥ पैल कोण दिसे गरुडावरी । विठ्ठलासारिखें चतुर्भुज ॥२॥ तुका ह्मणे धीर नाहीं माझ्या जीवा । भेटसी केधवां पांडुरंगा ॥३॥

पंढरीची वाट मी सतत डोळे लावून पाहत आहे, कपाळावर हात ठेवून दुरून निरखत. हे माहेरी जाणाऱ्यांनो, माझा निरोप माझ्या माहेरी पोचवा - मला या सासरी (संसारात) का टाकून दिलंय? तिकडे गरुडावर बसून येणारा, विठ्ठलासारखा चतुर्भुज असा कोण दिसतोय? तुकाराम म्हणतात - आता माझ्या जीवाला धीर राहिलेला नाही, हे पांडुरंगा, तू मला कधी भेटणार?