तुज ह्मणतील कृपेचा सागर । तरि कां केला धीर पांडुरंगा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अझुनि कां नये तुज माझी दया । काय देवराया पाहातोसि ॥ आळवितों जैसें पाडस कुरंगिणी । पीडिलिया वनीं तानभूक ॥२॥ प्रेमरसपान्हा पाजीं माझे आई । धांवे वो विठाई वोरसोनि ॥३॥ तुका ह्मणे माझे कोण हरी दुःख । तुजविण एक पांडुरंगा ॥४॥

लोक तुला कृपेचा सागर म्हणतात, मग पांडुरंगा, तू एवढा धीर (उशीर) का लावलास? अजूनही माझ्याबद्दल तुला कणव का येत नाही, हे देवराया, तू कसली वाट पाहतोयस? जसं जंगलात तहान-भुकेने व्याकुळ झालेलं हरणाचं पाडस आपल्या आईला हाक मारतं, तसाच मी तुला आळवतोय. हे माझ्या आई विठाई, मला प्रेमाचा पान्हा पाज, धावत ये, मायेने उतावीळ होऊन ये. तुकाराम म्हणतात - पांडुरंगा, तुझ्याशिवाय माझं दुःख दुसरं कोण हरण करणार?