सरळीं हीं नामें उच्चारावीं सदा । हरि बा गोविंदा रामकृष्णा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पुण्य पर्वकाळ तीर्थे ही सकळ । कथा सिंधुजळ न्हाऊं येती ॥ अवघे चि लाभ बैसालिया घरा । येती भाव धरा एके ठायीं ॥२॥ शेळ्या मेंढ्या गाई सेवा घेती हौसी । कामधेनु तैसी नव्हे एक ॥३॥ तुका ह्मणे सुखें पाविजे अनंता । हें वर्म जाणतां सुलभचि ॥४॥

हरी, गोविंदा, रामकृष्णा ही सरळ-सोपी नावं सतत तोंडाने घ्यावीत. पुण्यकाळ, सणवार, सगळी तीर्थं, पवित्र नद्या-समुद्रात स्नान करण्याचं पुण्य - हे सगळं जणू या नामकथेतून आपणहून चालत येतं. मन एका जागी स्थिर ठेवून भक्ती केली, की घरी बसल्या बसल्याच हे सगळे लाभ मिळतात. शेळ्या-मेंढ्या-गाई यांची सेवा लोक हौसेने करतात, पण त्यातली कुठलीच कामधेनूसारखी नसते. तुकाराम म्हणतात - हे मर्म एकदा कळलं, की अनंत परमेश्वराची प्राप्ती अगदी सहज, सुखासुखी होते.