पवित्र तो देह वाणी पुण्यवंत । जो वदे अच्युत सर्व काळ ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तयाच्या चिंतनें तरतील दोषी । जळतील रासी पातकाच्या ॥ देव इच्छी रज चरणींची माती । धांवत चालती मागें मागे ॥२॥ काय त्यां उरलें वेगळे आणीक । वैकुंठनायक जयां कंठीं ॥३॥ तुका ह्मणे देवभक्तांचा संगम । तेथें ओघ नाम त्रिवेणीचा ॥४॥

ज्याची वाणी सतत अच्युत असं देवाचं नाव घेते, त्याचा देह पवित्र आणि वाणी पुण्यवान समजावी. अशा माणसाच्या नुसत्या आठवणीने पापी लोकसुद्धा तरून जातात, त्यांच्या पापांच्या राशी जळून जातात. असा भक्त ज्या मातीवरून चालतो, त्या चरणधुळीची देवाला स्वतःला इच्छा असते, देव त्यांच्या मागे मागे धावत राहतो. ज्यांच्या गळ्यात सतत वैकुंठनाथाचं नाम वसलेलं असतं, त्यांना आणखी वेगळं काय हवं? तुकाराम म्हणतात - देव आणि भक्त यांचा जिथे संगम होतो, तिथे नामाचा प्रवाहच जणू त्रिवेणी संगमासारखा पवित्र वाहतो.