पाप ताप दैन्य जाय उठाउठी । जालिया भेटी हरिदासांची ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसें बळ नाहीं आणिकांचे अंगीं । तर्पे तिर्थ जगीं दानें व्रतें ॥ चरणींचें रज वंदी शूळपाणी । नाचती कीर्तनी त्यांचे माथां ॥२॥ भव तरावया उत्तम हे नाव । भिजों नेंदी पाव हात कांहीं ॥३॥ तुका ह्मणे मन जालें समाधान । देखिले चरण वैष्णवांचे ॥४॥

हरिभक्तांची नुसती भेट झाली, तरी पाप, दुःख आणि दारिद्र्य क्षणार्धात नाहीसं होतं. एवढं सामर्थ्य जगातल्या तीर्थयात्रा, दानधर्म किंवा व्रतवैकल्यांतही नसतं. साक्षात शंकरसुद्धा (शूळपाणी) त्यांच्या चरणधुळीला वंदन करतो, त्यांच्या कीर्तनात नाचतो. हीच संतसंगतीची सर्वोत्तम नाव आहे जी भवसागर तरून नेते, अगदी हातपायही न भिजवता. तुकाराम म्हणतात - वैष्णवांचे चरण पाहून माझ्या मनाला पूर्ण समाधान मिळालं.